Afgekoppeld

01-01-2013

Vrijdag derde maal A’dam voor opleiding senior communicatieadviseur. Zeeuws meisje in the city. Wat heb ik allemaal ontdekt? Veel. Dat de intercity Vlissingen-Amsterdam als eindstation heeft: Amsterdam. En dat-ie daarom dus het station uitrijdt in de richting waar-ie vandaankwam. Dan is de voorkant dus de achterkant. Dus als je er na de eerste overdonderende reis achterkomt dat het achterste treinstel in Roosendaal achterblijft, en je advies krijgt: je moet voortaan in het vóórste treinstel gaan zitten, en je snapt het allemaal niet zo goed…

Tjsa, ik dacht helemaal slim te zijn, zie de trein binnenrollen, denk nog: dat overkomt mij niet meer, ren met gierende kofferbandjes naar de voorkant van de trein, ga met een gevoel van triomf zitten (zag iedereen eigenlijk wel hoe goed ik bezig was….??) ….. gereed om heerlijk 2,5 uur vooruit te gaan rijden…. Ga ik achteruit. Ik begreep dat er iets niet klopte, maar wat??? Na een uur heel, heel hard nadenken kwam het idee op dat ik misschien, heel misschien toch wéér in het achterste stuk zou kunnen zitten. Inderdaad. In Roosendaal kwam de harde waarheid. Mijn treinstel bleef wéér staan. Ik moest er weer uit. En net als de eerste keer was er geen plaats in het voorste treinstel. 

Treurig en uitgeput van alle indrukken ging ik op het trapje van de lege eerste klas zitten. Er waren daar nog meer arme stakkers. Het leek de Titanic wel, below deck.