Duits in de trein

06-09-2012

Rotterdam-Utrecht

Ze zaten met zijn tweeën in de trein. De Lehraren Duits. Dat deden ze voor de Kost, en dat wáren ze ook. De één was nogal jong, de ander een stuk ouder.  Beiden waren ontegenzeggelijk gecharmeerd van de stereotiepe Duitse eigenschappen netjes en keurig te zijn en vooral Beschaafd. Broeken in de vouw, bijpassende hoogopgetrokken sokken en geputzte schoenen.

Lehrer 1 (de jonge) plukte ineens tamelijk frivool een wit pluisje van de broek van Lehrer 2 – zouden ze familie zijn? Of mág dat zomaar? Ik deed of ik een boek las, maar mijn aandacht was gewekt.

Het Gespräch begon kalmpjes over de leerlingen, de school en gemeenschappelijke kennissen. Lehrer 2 haalde ineens een boek tevoorschijn, en dreigde te gaan lezen. Lehrer 2 haastte sich te zeggen dat ze best een boek mocht lezen, trek je van mij niks aan. Wat is het eigenlijk, dat boek. O. Engels?

O. Ach so.

Ja dat kan ook.

Stilte. Er wordt nu fanatiek uit het raampje gestaard. Het foute boek is alweer weg. Lehrer 2 begint dan maar over Plaatsen waar hij in Duitsland is geweest. Dat betekent natuurlijk dat er Duitse woorden moeten worden gesagt. Zoals Hamburg. Beide Lehrer doen vervolgens hun uiterste best om daar in die treincoupe het woord Hamburg (HAMBOERGGG) zo Duits mogelijk te laten klinken. Alsof er een jury meeluistert. Hembuwarggg. Ja dat was nog eens een stad. En Hanofaa, ook geweldig. Of Arfowart, soepa gewoon! Nou nou nou. Hannooverrr en Erfoert ja! Het ging maar door. Waar ze allemaal niet waren geweest…. Heerlijk gewoon, het tweetal genoot zichtbaar van al die Duitse plaatsnamen, zomaar voor het uitspreken.

Ik zat met gespitzte Ohren te wachten op het vernoemen van mijn geliefde Frankfort aan de Main, zoals het in het paspoort van mijn kinderen staat vermeld. Maar nee, na Muunsta en Padabown werd niet over Frankfuwat gesproken. Schade. Had ik mee kunnen kletzen.